


<p>За да се поседува одредена вештина, треба разум, памет и интелигенција. Во секој човек, нормално и кај учениците постојат некакви вештини кои се или научени, или чуени, или пак можеби следени подолг временски период. Не, секоја вештина значи снаоѓање и ориентирање во просторот, меѓутоа голем дел сепак успешно се покажуваат.</p>
<p><strong>Како се стекнува одредена вештина?</strong></p>
<p>Одредена вештина станува навика што се практикува во животот, тогаш кога се стекнува од најмала возраст, иако не се исклучува можноста таа да се стекне и подоцна. Првите школски вештини кои учениците треба да ги стекнат со самото започнување на прво одделение се да научат да читаат, да пишуваат и да разбираат, а потоа и останати вештини кои тековно се учат. Ако солидно се совладаат овие &nbsp;клучни вештини, нема да постои проблем во описменувањето, ниту пак во комуникацијата и воопшто. Секој човек се пронаоѓа во она што го прави или како што обично кажуваме дека е вешт во таа дарба што ја носи. Меѓутоа, повеќето не само што не се бараат во дарот&nbsp; што го поседуваат, ами воопшто не се трудат ни да покажат емоционален израз дека нешто можат и умеат. За жал, но тоа е лична определба и желба. Најдобро е вештините да се стекнуваат од најрани години кои низ животот полесно ќе можат да се надградуваат. Има уште едно добро правило кога сме на оваа тема, кое гласи: „на човек не можеш со сила ништо да му дадеш, ниту пак да му земеш“, и тоа е вистина. Затоа постојат луѓе вешти во способностите што ги имаат, па доаѓаат помалку вешти и крајно невешти, односно незаинтересирани за ништо. Така стојат работите со школските вештини за кои е потребен подолг и макотрпен временски период да се научат. Во секој случај, со повторување и вежбање, со максимална волја и љубов се надминуваат било какви препреки и пропусти доколку треба нешто да се совлада како што треба. Квалитетот на стекнување на одредена вештина зависи од заинтересираноста колку и како таа се проучува, научува и практикува. Понекогаш учиме од книги, гледаме видеа итн. а исто така постојат случаи кога од самиот живот стекнуваме некакви вештини, односно ги следиме и на тој начин полесно ги прифаќаме и ги изразуваме. И менаџерот во училница многу е важно да поседува вештини пред учениците кои стои, односно да знае и умее да води наставен час. А таа методска практика се учи уште на факултет, но не мора да значи. Лично јас, таа вештина да стојам пред ученици и да работам со нив ја научив од мал, кога им бев и учител и наставник на комшивчињата во чикмакот каде живееја моите баба и дедо (зборувам за многу одамна). До ден денес, таа пракса одлично ме служи, се разбира со можност секогаш да се биде креативен и иновативен. Во секој случај вештината е учење. Без учење нема знаење. А без знаење, нема ниту умеење, ниту способност. Тоа е како синџир на исхрана, секој процес следува еден по друг. Во синџирот не смее да постои застој, затоа што на тој начин се губи вредноста на процесот.</p>
<p><strong>Вештините денес</strong></p>
<p>Познавам луѓе кои навистина квалитетно и со успешни придобивки ги негуваат вештините што ги поседуваат. Нормално, секој во својата професионалност за која што се определил и достојно ја постигнал. Проблемот е кај младите уште од школска возраст со ретки исклучоци, кои немаат јасна претстава и ориентација за што ги бидува и најлесно е да се каже она нивното – „не знам“ или „ми е гајле“. Значи не сакаат да го откријат талентот што го носат, а се прашувам дали е тоа од мрзоволие, или пак неможност да се изразат и објаснат. Токму тоа понатаму се одразува кога треба да изберат средно училиште, па понатаму факултет (некои не ни помислуваат на факултет), па кога ќе се наталожат тие безидејности и неумеења, оди да те видам најди им крај. Или пример, оди во банка на шалтер и погледни ја колоната што чека да заврши работа, за колку време ќе заврши. И скоро во секоја институција е така последниве години, а сигурно и во наредните години така ќе биде. Многупати сум кажал дека незнаењето повлекува неснаодливост и неможност за нормално функционирање, а тоа е резултат на недоволно стекната вештина, на немање капацитет или имаме и такви интересни случаи на недозавршени факултети и опп одма се вработиле преку ноќ итн. Воопшто не е чудно, ами реално е. За крај сакам да порачам на сите млади генерации – иднината: не постои поголемо и поскапоцено богатство од личната вештина, оти со неа си некој и нешто. Не постои друга можност што може да те опише со убави и позитивни зборови, ако си ја завршуваш работата чесно, доследно и одговорно. Затоа, читајте, учете, интересирајте се, истражувајте, да знаете дека ќе бидете во добивка и за пример.&nbsp;</p>
<p>Автор: професор Александар Адамовски</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><strong>(Ставовите изнесени во колумните не се ставови на редакцијата на Апла.мк. Затоа Апла.мк не сноси одоговорност&nbsp;за содржината на истите)&nbsp;</strong></p>